Linie papilarne kształtują się u każdego człowieka około trzeciego miesiąca życia płodowego, czyli jeszcze przed naszym przyjściem na świat.

Na odciski palów składają się małe rowki i bruzdy, umiejscowione na samym czubku opuszków palców. Nie ma dwóch takich samych układów linii papilarnych, dzięki czemu każdy człowiek może być zidentyfikowany poprzez sam odcisk palca. Każdy palec ma inny układ linii papilarnych. Jednak nie to jest rolą wiodącą odcisków palców.

Te mikroskopijne nierówności zwane liniami papilarnymi wzmagają nasze odczucie dotykowe i taka jest ich główna funkcja. Zupełnie gładkie opuszki palców powodowałyby zmniejszoną wrażliwość dotykową i rozpoznawczą naszych rąk. Opuszki palców to bardzo bogate źródło wszelakich zakończeń nerwowych. Jest to fragment dłoni pozbawiony włosów i łoju, by lepiej odbierać bodźce dotykowe z otoczenia. W jednym milimetrze naszych opuszków palców znajduje się aż 18 porów potowych. To sprawia, że skóra rąk w tym miejscu jest doskonale nawilżana i delikatna.

Rozróżnia się cztery główne rodzaje wzorów linii papilarnych. Są to: pętla, wir, łuk i  wzór przypadkowy, o niesprecyzowanej do końca formie.

Często nasze odciski palców łączą te wszystkie elementy razem, czyli możemy mięć odciski palców w formie i łuki, i pętli i wirów. Nie każdy wie, że linie papilarne pozostają niezmienione przez całe nasze życie, mimo tego, że opuszki palców rosną wraz z wiekiem.

Więzadła są bardzo gęsto utkanymi pasmami, które łączą ze sobą poszczególne kości rąk.

Pozwala to na określone ruchy ręki i utrzymanie jej stabilności ruchowej. Ścięgna to swego rodzaju łącznik pomiędzy mięśniami i kośćmi. Gdy mięsień się kurczy, wówczas zadaniem ścięgna jest przyciągnąć kość, do której dany mięsień przylega.

By ruch był taki jak trzeba, musi być równoważony przez inny, przeciwstawny do danego mięsień. Ruch palców także jest koordynowany przez odpowiednią grupę mięśni. Takich grup małych mięśni jest dwadzieścia. Dodatkowo czternaście innych grup mięśniowych „obsługuje” niejako przedramię.

Kciuk jest tak, a nie inaczej giętki dzięki dziewięciu mięśniom, które gwarantują mu większą niż u innych palców ruchomość. Grupy mięśniowe ręki łączy kilkanaście ścięgien, które oplatają każdy palec, niczym drobną siatka. Każdy z mięśni ręki, ścięgien i więzadeł pokryty jest dodatkową porcją tkanki łącznej, składającej się w głównej mierze z elastyny oraz kolagenu. Dzięki tym substancjom ręka  wraz z palcami ma taki, a nie inny kształt, jest też dość dobrze chroniona.

Ta kostna część ręki stanowi główną jej część. W jej skład wchodzi pięć kości śródręcza, które jednocześnie są dość długie. Ostatnią częścią kostną rąk są palce. Kości palców składają się z czternastu paliczków. Kciuk posiada w tym dwa paliczki, zaś pozostałe palce mają ich trzy. Ręka człowieka wyposażona jest także w liczne mięśnie, zapewniające każdemu osobnikowi giętkość.

Mięśnie rąk dzielimy na mięśnie odwodzące oraz mięśnie przywodzące. Jak sama nazwa wskazuje mięśnie odwodzące pomagają odwodzić palce, zaś mięśnie przywodzące przywodzą je do siebie. Te grupy mięśniowe umiejscowione są u nasady palców, głównie kciuka. Nerwy odpowiedzialne za nasze dłonie można także podzielić na trzy główne grupy. Odpowiadają one za proces wykonywania bardzo precyzyjnych czynności za pomocą rąk. Są to nerw pośrodkowy, nerw ramieniowy oraz nerw promieniowy.

Nerw pośrodkowy odpowiada za precyzję chwytu oraz zginanie palców. Dzięki niemu możemy chwytać jakiś przedmiot, mamy czucie po wewnętrznej stornie kciuka oraz w palcach wskazującym , środkowym i serdecznym. Dzięki nerwom ramieniowym możemy wykonywać szereg wymagających uwagi czynności, jak pisanie na maszynie, komputerze, szycie, etc. Kolejny i ostatni nerw, czyli promieniowy umożliwia człowiekowi odbieranie wrażeń zmysłowych. Ta grupa nerwów odpowiada za prostowanie naszej ręki.

Skóra dłoni jest bogata w zakończenia nerwowe, które pozwalają odbierać szereg bodźców ze świata zewnętrznego.

Skóra składa się z trzech podstawowych warstw – naskórka, skóry właściwej oraz warstwy podskórnej. Naskórek to zewnętrzni warstwa ochronna. Jedna z nich – warstwa rogowa skóry podlega ciągłemu złuszczaniu się. Ta ścieralna warstwa zostaje potem zastąpiona nową. Dzieje się tak za każdym razem, gdy używasz rąk, bo  dajmy na to myjesz je. Pocierasz o coś, etec. Warstwa rogowa ochrania żywe komórki przed mechanicznymi urazami i infekcjami. W jej skąd wchodzi keratyna – która dzięki zawartości tłuszczu pomaga w utrzymaniu elastyczności zewnętrznej warstwy skóry.

Naskórek jest pierwszą barierą ochronną. Tworzy on kwaśny płaszcz ochronny na powierzchni skóry, dzięki odpowiednimi ph równemu 5.0. Naskórek ma w rożnych miejscach ciała różną grubość. Melanina produkowana jest w najniższej części naskórka. Dbają o to melanocyty.

Melanina decyduje o zabarwieniu naszej skóry.

Pochłania też część szkodliwego dla ludzi promieniowania słonecznego. Pod naskórkiem znajduje się skóra właściwa. Jest ona dużo grubsza i ciasno utkana z tkanki łącznej lecz mimo to ulega niszczeniu, a potem regeneracji. Skóra właściwa ma w swym składzie kolagen i elastynę. Składniki te zapewniają skórze elastyczność, moc oraz grubość.

Skóra właściwa to także sieć naczyń krwionośnych, nerwowych. Skóra właściwa jest podłożem, z którego wyrastają malutkie brodawki ułożone rzędami. Tworzą one na opuszkach palców nasze linie papilarne. Każdy z nas ma niepowtarzalny wzór linii na swych rękach. Trzecia, końcowa warstwa skóry to warstwa podskórna. Jest to podściółka tłuszczowa z naczyniami krwionośnymi w tle.

Fachowo nazywamy je lunula, co znaczy ni mniej ni więcej – obłączek.

Dlaczego ten półksiężyc, czyli obłączek jest takiego, a nie innego koloru? Otóż obłączek jest blady bowiem nie przylega mocno do podłoża. Jest on niejako pomostem pomiędzy macierzą, która jest żywa, a płytką paznokcia. Obłączki potrafią mieć nieco inny kształt i wielkość u każdego z nas. To cecha indywidualna, osobnicza.

Najwyraźniejszy zarys półksiężyca każdy z nas nosi na kciuku. Paznokieć jest twardą i gładką płytką widoczną gołym okiem. Tuż pod płytką paznokcia znajduje się tkanka, czyli łożysko paznokcia. Stąd właśnie paznokieć pobiera wszelakie substancje odżywcze, które transportowane są poprzez drobniutką sieć naczyń krwionośnych.

Mimo że łożysko odżywia paznokieć, to jednak w żadnej mierze nie przyczynia się do jego wzrostu. Za wzrost paznokcia odpowiedzialna jest keratyna powstająca w macierzy, która wypycha paznokieć w kierunku łożyska. Tam paznokieć twardnieje.

Stwardniała płytka paznokcia nie jest  już w żadnej mierze żywą tkanką.

Nie jest wyposażona w nerwy ani naczynia, co miało miejsce w łożysku paznokcia. Kolejną częścią składową paznokcia jest wał paznokciowy. Wał paznokcia jest warstwą skóry, która pokrywa brzeg paznokcia ze wszystkich jego stron. Jedynie sam koniuszek palca nie jest przykryty wałem. Rolą wała paznokciowego jest utrzymanie paznokcia w danym miejscu oraz położeniu. Niestety wał paznokcia ma jedną wadę – często miejsce to jest atakowane przez grzyby. Ktoś, kto cierpiał już na infekcję grzybiczą paznokci wie o czym mówię. Obrąbek naskórkowy to kolejna część naszych paznokci. Obrąbek jest obwódką z cienkiej tkanki, która pokrywa paznokieć, a jego zadaniem jest chronić nasadę paznokcia.

Potocznie nazywamy tą część skórkami.

Takiej ochrony potrzebuje  niezwykle delikatna macierz paznokcia oraz żywe komórki, które znajdują się tuż pod płytką paznokcia. Obrąbek zabezpiecza paznokcie przed szkodliwymi czynnikami z zewnątrz-  bakteriami, grzybami, zanieczyszczeniami. Te szkodliwe czynniki mogłyby uszkodzić macierz paznokcia  oraz jego łożysko, gdyby nie wspomniany obrąbek. Należy bardzo ostrożnie usuwać skórki, gdyż uszkodzony obrąbek daje dostęp dla wszelkich zanieczyszczeń oraz bakterii, które mogą wtedy swobodnie wniknąć pod wał paznokcia.Lepiej potraktować suche skórki specjalnym środkiem, który pomoże je usunąć. Następnie zaś zaaplikować im porcję czegoś odżywczego i wzmacniającego płytkę, jak odżywka do paznokci Nail Tek.

Czym są tak naprawdę paznokcie dla dłoni, czy pełnią tylko funkcję ozdobną? Otóż paznokcie to niejako tarcza, która chroni delikatną skórę koniuszków palców przed czynnikami zewnętrznymi oraz wszelkimi uszkodzeniami tej delikatnej części rąk. Każdy z nas wie, jak boli zraniona opuszka palca. Dzięki paznokciom ręka każdego z nas jest też bardziej chwytliwa, możemy do woli nimi drapać i szczypać.

W skład paznokci wchodzą różne substancje – niektóre z nich można zobaczyć, inne nie. Główny budulec paznokcia to keratyna, czyli włókniste białko, sprawiające, iż paznokieć jest odpowiednio twardy i odporny. Keratyna jest także podstawowym składnikiem włosów ludzkich. Zdrowe paznokcie mają przezroczystą strukturę i lekko różowe zabarwienie.

Czy zastanawialiście się kiedyś z jakiego powodu paznokieć jest takiej , a nie innej barwy? Odpowiedź jest banalna. Pod spodem paznokcia znajduje się sieć naczyń włosowatych, które powodują taki stan rzeczy. Gdy dłonie marzną wówczas kolor paznokcia blednie ponieważ naczynia ulegają obkurczeniu się.

By zrozumieć dlaczego paznokcie tak, a nie inaczej reagują na czynniki zewnętrzne należy poznać  ich budowę.

Miejsce skąd paznokieć  wyrasta nosi nazwę macierzy. Macierz paznokcia czyli żywy korzeń ukryty jest pod wałem paznokciowym. To tu powstaje keratyna. W miejscu tym znajdują się też naczynia krwionośne i nerwy. One właśnie dostarczają reszcie paznokcia substancji odżywczych.

Komórki paznokci ulegają podziałowi w macierzy i rosnąc przesuwają się w kierunku opuszków palców. W taki oto sposób rodzą się nasze paznokcie, od właściwej pielęgnacji zależy, czy będą one mocne i zdrowe, czy też łamliwe i kruche paznokcie.