Linie papilarne kształtują się u każdego człowieka około trzeciego miesiąca życia płodowego, czyli jeszcze przed naszym przyjściem na świat.

Na odciski palów składają się małe rowki i bruzdy, umiejscowione na samym czubku opuszków palców. Nie ma dwóch takich samych układów linii papilarnych, dzięki czemu każdy człowiek może być zidentyfikowany poprzez sam odcisk palca. Każdy palec ma inny układ linii papilarnych. Jednak nie to jest rolą wiodącą odcisków palców.

Te mikroskopijne nierówności zwane liniami papilarnymi wzmagają nasze odczucie dotykowe i taka jest ich główna funkcja. Zupełnie gładkie opuszki palców powodowałyby zmniejszoną wrażliwość dotykową i rozpoznawczą naszych rąk. Opuszki palców to bardzo bogate źródło wszelakich zakończeń nerwowych. Jest to fragment dłoni pozbawiony włosów i łoju, by lepiej odbierać bodźce dotykowe z otoczenia. W jednym milimetrze naszych opuszków palców znajduje się aż 18 porów potowych. To sprawia, że skóra rąk w tym miejscu jest doskonale nawilżana i delikatna.

Rozróżnia się cztery główne rodzaje wzorów linii papilarnych. Są to: pętla, wir, łuk i  wzór przypadkowy, o niesprecyzowanej do końca formie.

Często nasze odciski palców łączą te wszystkie elementy razem, czyli możemy mięć odciski palców w formie i łuki, i pętli i wirów. Nie każdy wie, że linie papilarne pozostają niezmienione przez całe nasze życie, mimo tego, że opuszki palców rosną wraz z wiekiem.

Skóra dłoni jest bogata w zakończenia nerwowe, które pozwalają odbierać szereg bodźców ze świata zewnętrznego.

Skóra składa się z trzech podstawowych warstw – naskórka, skóry właściwej oraz warstwy podskórnej. Naskórek to zewnętrzni warstwa ochronna. Jedna z nich – warstwa rogowa skóry podlega ciągłemu złuszczaniu się. Ta ścieralna warstwa zostaje potem zastąpiona nową. Dzieje się tak za każdym razem, gdy używasz rąk, bo  dajmy na to myjesz je. Pocierasz o coś, etec. Warstwa rogowa ochrania żywe komórki przed mechanicznymi urazami i infekcjami. W jej skąd wchodzi keratyna – która dzięki zawartości tłuszczu pomaga w utrzymaniu elastyczności zewnętrznej warstwy skóry.

Naskórek jest pierwszą barierą ochronną. Tworzy on kwaśny płaszcz ochronny na powierzchni skóry, dzięki odpowiednimi ph równemu 5.0. Naskórek ma w rożnych miejscach ciała różną grubość. Melanina produkowana jest w najniższej części naskórka. Dbają o to melanocyty.

Melanina decyduje o zabarwieniu naszej skóry.

Pochłania też część szkodliwego dla ludzi promieniowania słonecznego. Pod naskórkiem znajduje się skóra właściwa. Jest ona dużo grubsza i ciasno utkana z tkanki łącznej lecz mimo to ulega niszczeniu, a potem regeneracji. Skóra właściwa ma w swym składzie kolagen i elastynę. Składniki te zapewniają skórze elastyczność, moc oraz grubość.

Skóra właściwa to także sieć naczyń krwionośnych, nerwowych. Skóra właściwa jest podłożem, z którego wyrastają malutkie brodawki ułożone rzędami. Tworzą one na opuszkach palców nasze linie papilarne. Każdy z nas ma niepowtarzalny wzór linii na swych rękach. Trzecia, końcowa warstwa skóry to warstwa podskórna. Jest to podściółka tłuszczowa z naczyniami krwionośnymi w tle.